Vrijwilliger vertelt eerste ervaringen met LHBT-asielzoekers.

0

Op 1 maart is het Cocktail project gestart bij COC Eindhoven en regio. Cocktail is het maatjes project dat LHBT asielzoekers in de noodopvang en in de reguliere asielcentra uit hun sociale isolement wil halen.

Eén van de vrijwilligers heeft zijn eerste ervaringen opgeschreven wat een indrukwekkend inkijkje geeft in het werk van de Cocktail vrijwilligers.

“Maatwerk”

Mijn eerste ervaring als maatje binnen het Cocktailproject, begon al voor onze eerste training en voor dat het project officieel van start ging. Een urgente vraag om in contact met ons te komen van een minderjarige jongen in een van de AZC’s in de regio Eindhoven.

Minderjarig? Dat had ik niet verwacht, of eerder niet bij stilgestaan als optie?

Maar aangezien ik met minderjarigen wel wat ervaring heb (na acht jaar in Zuid Afrika, waar ik als vrijwilliger met weeskinderen met hiv heb gewerkt), werd ik gevraagd om mee te gaan.

Samen met de coördinator van het Cocktailproject ontmoette ik ons nieuwe ‘maatje’ en zijn voogd. Via een tolk op speakerphone gingen we met hem in gesprek. Niet heel handig, maar toch heb ik dat gesprek als bijzonder mooi als ook erg emotioneel ervaren. Je kan het je bijna niet voorstellen, je bent zo jong en homo en vlucht zonder ouders uit je land. En dan kom je hier in het ‘vrije en tolerante’ Nederland terecht in een centrum met andere vluchtelingen, die homoseksualiteit…niet tolereren?

Hij is doodsbang dat iemand in het AZC er achter komt dat hij homo is. Zijn tranen (en ook wel die van mij) kwamen dan ook echt toen wij hem vertelde en geruststelde dat het in Nederland anders is, en dat we hier gewoon mogen trouwen, werken en open kunnen zijn over onze seksualiteit, en nog belangrijker; dat er met hem helemaal niks mis is en dat hij hier gewoon mag en kan zijn wie hij is.

Maar ja? Nu is hij dan wel in Nederland, maar zo ervaart hij het hier echt niet. Hij zit de hele dag afgezonderd op zijn kamertje, te bang om mee te doen met iets of te veel op te vallen. Ik vind dat echt vreselijk voor hem en dan nog wel in Nederland? Kijk, een paar weken zou nog wel te doen zijn, maar de asielprocedures duren maanden, soms jaren…Dat kan je toch niemand aandoen? Zeker niet op die leeftijd!

Na ons gesprek was duidelijk wat hij nodig heeft; een leeftijdsgenoot die ook homo is en zijn taal spreekt. Heel begrijpelijk, maar dit past ook weer niet precies in het plaatje van het maatjesproject van Cocktail. Het maatjesproject gaat tenslotte juist over het met elkaar in gesprek gaan. Persoonlijk kon ik niet zo veel voor hem doen vanwege het taalprobleem.

Maar goed, gelukkig heb ik in mijn netwerk een paar mensen zitten die in een andere provincie in een AZC werken. Daar hoorde ik dat ze (heel bijzonder en toevallig) ook een minderjarige homo jongen uit hetzelfde land hadden. Na een tweede gesprek in Pand54, met hem en zijn voogd, hebben we ook besloten dat we gaan kijken of we die twee met elkaar in contact kunnen brengen.

Het zou toch super zijn voor die twee om elkaar te ontmoeten? Dus daar gaan we nu voor. Ondertussen heb ik met hem via whatsapp contact, en kan hij op eigen tempo (via Google Translate) vrij goed chatten. Op die manier kan ik voor hem toch iets betekenen.

Ik heb al ontzettend veel geleerd in de laatste weken en heb dit allemaal met heel veel voldoening en plezier gedaan. Het is al meteen duidelijk dat in ieder geval, de behoeftes van iedere vluchteling binnen dit project weer anders kunnen zijn…en dat het soms maatwerk zal zijn om te kijken hoe je iemand echt kan helpen…Geen probleem, wel een leuke uitdaging!”

Voor meer informatie over cocktail klik hier

Share.